Při příležitosti konce Svatého roku milosrdenství (20. 11. 2016) jsem si dovolil napsat svědectví o tom, jak jsem tento rok prožil, co mi dal a co vzal.

Ze začátku roku milosrdenství jsem si říkal: aha, to bude zase nějaká církevní akce, která se zařadí k bezpočtu předešedších. Jenže ona to opravdu není nějaká obyčejná církevní akce, ale Boží. Kdo se chce dozvědět více o mém Svatém roku milosrdenství, nechť čte dále; předem ale upozorňuji, že mé vyprávění není tak jednoduché ani zpočátku pěkné.

Svatý rok milosrdenství začal 8. prosince, tehdy můj již minulý vztah dosahoval svého vrcholu a já se propadal do nesmírně hlubokých depresí. 10. prosince vztah skončil a tehdy jsem si myslel, že rok milosrdenství nemohl přijít v „lepší čas“. Myslel jsem to ironicky, protože ten samý den jsem propadl smutku a sebelítosti ze ztraceného života, a tak jsem se rozhodl spáchat čin ze všech snad nejbolestnější a nejsobečtější – sebevraždu. Už pomalu nastávaly nejkratší dny a chtěl jsem všechno skončit – prášky jsem se chtěl otrávit a „pro sichr“ se ještě pověsit. Plán byl takřka dokonalý, avšak při psaní dopisu na rozloučenou se ve mně pohnul soucit, a slunce, které nebylo zas tak vysoko na obloze, mi jako by klepalo na čelo, abych zvedl hlavu a podíval se nahoru – Stvořitelovo dílo – blankytné nebe s jasným sluncem. Mým tělem projela silná vlna sebeuvědomění a naskočila husí kůže, jako když myslím na ten nejkrásnější sen, který se mi může na mysli vyvstat – slunečný den, láska a radost mé ženy a smích našich dětí poskakujících na louce plné roztodivných květin. Uvědomil jsem si, že život není k odevzdání, ale k užívání a prožívání, a to, jaký jej budeme mít, záleží jen a pouze na nás. Bohu díky za Jeho milosrdenství!

Netrvalo zas tak dlouho a v pasti smrti jsem se málem ocitl znova. Bylo to tehdy, když jsem se nechal svést k hříchu, kterého jsem se nikdy nechtěl dopustit. Jako člověk-hříšník jsem se neubránil a ztratil jsem to, čeho jsem si vážil a co jsem si chtěl nechat jenom pro jedinou pravou princeznu, kterou mi Bůh dá. Okradl jsem sebe a do teď si to nemohu pořádně odpustit. S těžkým srdcem a vědomím nezvratnosti jsem se velice nesměle odvážil jít ke svátosti smíření (Božího milosrdenství). Svět se mi po této svátosti radikálně proměnil před očima – zase jsem se mohl radovat a pociťovat opravdovou lásku – tu, kterou dává jen Bůh.

Tyto dvě velké a náročné události se nesmazatelně vryly do mého života, ale také mě pomohly postupnými krůčky přivést k poznání skutečného a jediného možného vztahu s Bohem – důvěra Jemu, ale ne taková, že mu v těžkostech něco svěříme a potom věříme, že nám Bůh pomůže a všechno dobře dopadne. Takto důvěra Bohu nefungovala a nikdy fungovat nebude. Pro příklad mohu uvést básníka Jana Zahradníčka, jehož život i přes jeho hlubokou důvěru v Boha byl těžký od samého brzkého dětství až do smrti. Opravdová důvěra Bohu (Ježíši) spočívá v odevzdání úplně všeho – ať už věcí krásných, radostných a plných lásky, nebo věcí těžkých, neradostných či dokonce zlých. Dokonce i takové, s kterými nemůžeme zhola nic udělat. Pro nás samotné může být úplná důvěra Bohu, tedy žádání výhradně Jeho vůle, skoro nemyslitelné ba nemožné. Svatá sestra Faustyna ve svém Deníčku svou bezmeznou důvěru vyobrazila přeškrtnutím celé jedné stránky a slovy: „Ode dneška neexistuje ve mně vlastní vůle.“ Pomyslel jsem si, jak super by bylo, kdybychom všichni přeškrtli svou vůli a už existovala jenom vůle Boží.

V duchu svaté sestry Faustyny jsem se prokousával Svatým rokem milosrdenství. S velkou důvěrou Bohu jsem hleděl k Pánu, zvlášť ve zlomovém zkouškovém období, kdy jsem opakoval předmět, u kterého jsem se skepsí předpokládal, že dopadne špatně a vyhodí mě z fakulty. Nicméně se tak s Boží pomocí nestalo a s radostí jsem šel vstříc prázdninám.

S každodenní důvěrou a modlitbou jsem se obracel k Ježíši milosrdnému, aby mě ochraňoval před každým zlem a pokušením, které by mně vedlo k těžkému hříchu. Ne každá chvíle prázdnin byla podle mých představ a byl jsem z lecčeho smutný, avšak myšlenka bezmezné důvěry v Pána se zakořenila v mém srdci natolik silně, že přetrvává i po skončení krásných světových dnech mládeže v Krakově i po náročných obdobích plných pochybností.

Skoro jako za odměnu za vší tu statečnost jsem v Polsku dostal poznat svou současnou milou dívku. Po všech svých zkušenostech jsem si trochu připadal jako naivní patnáctiletý klouček a zároveň jako muž zraněný minulostí, kterou by už nechtěl opakovat. Pochybnosti ve velkém přicházely zvláště v období, kdy nám do společného setkání zbývaly dva měsíce. Při všem tom čekání jsem měl chuť všecko skončit, vždyť nás dělí více jak 400 kilometrů a kdoví jestli mě za něco nechce Bůh zas potrestat. Hned z počátku našeho vztahu se v mém nitru uhnízdila jedna silná Gosiina myšlenka: „Zlo roste tehdy, když lidé nedodržují Boží zákony. Důvěra v Něj je předpoklad pro jejich dodržování, a tedy následování Boha/Ježíše.“ Kdo vyřkne takovou myšlenku, tak už v samé podstatě je silným člověkem a s Boží pomocí odolává zlu. Následující čas nastaly chvíle hlubšího poznávání i sebepoznávání a nalézání svých nových hranic (ideál čistého srdce, abstinence od alkoholu, osobní „exorcismus“ atd.).

A takový je můj život nyní – zcela odlišný od života před rokem a (dá se říci) celého mého života přešlého. Má idea Svatého roku milosrdenství jako nějaké církevní akce se ztratila jako kapka slzy v oceánu – Svatý rok milosrdenství nemohl přijít v lepší čas. Přeji si, aby bylo Boží milosrdenství rozpoznáno a následně činilo v životě každého z nás, vždyť nejprve stačí Bohu důvěřovat.

Díky Tobě, Bože, za Svatý rok milosrdenství!


polski przekład: (Bardzo przepraszam, jeśli są w tekście błędy.)

Święty rok miłosierdzia Bożego nie mógł przyjść w lepszy czas

Przy okazji końca Świętego roku miłosierdzia (20.11.2016 r.) śmiałem napisać zeznanie o tym, jak przeżyłem ten rok, co mi dał i co wziął.

Na początku roku miłosierdzia mówiłem sobie: aha, to znów będzie jakaś kościelna impreza, która będzie jak wszystkie wcześniejsze. Tylko że naprawdę nie ma ona wymian zwyczajnej kościelnej imprezy, lecz Bożej. Kto się chce dowiedzieć więcej, niech czyta dalej; bowiem z góry zwracam uwagę, że moje opowiadanie nie jest proste ani piękne.

Święty rok milosierdzia zaczął 8 grudnia, wtedy mój już przeszły związek skumulował wszystkie trudności i pogrążyłem się w głębokich depresjach. 10 grudnia związek skończył się i wtedy myślałem sobie, że rok miłosierdzia nie mógł przyjść w „lepszy czas”. Myślałem to z ironią, bo tego samego dnia pogrążyłem się w smutku i litości nad sobą ze straconego życia, a tak zdecyzowałem sobie popełnić czyn może najbolesniejszy i najegoistyczniejszy – samobójstwo. Noc się dłużyła i chciałem wszystko skończyć – medikamentami chciałem się zatruć a dla pewności się jeszcze powiesić. Plan był chyba doskonały, lecz podczas pisania listu pożegnalnego się wzruszyło współczucie w mnie, i słońce, które nie było wysoko na niebie, mnie jakby klepało na czoło, abym podniosł główę i spoglądał do góry – dzieło Stwórcy – niebo błękitne z jasnym słońcem. Siłna fala samouświadomienia przeszła przez moje ciało i miałem gęsią skórkę, jak kiedy myślę o najpiękniejszym śnie, o którym mogę myśleć – słoneczny dzień, miłość i radość mojej żony i śmiech naszych dzieci poskakiwających na łące pełnej najróżniejszych kwiatów. Uświadomiłem sobie, że życie jest po to by przeżyć je. Jakie będzie, zależy tylko od nas. Bogu niech będą dzięki za Jego miłosierdzie!

Nie trwało tak długo i w napaści śmierci byłem o mało znowu. Było to wtedy, kiedy pozwalałem się uwieść w grzech, którego nie chciałem nigdy sprawić. Jak człowiek-grzesznik nie obroniłem się i zgubiłem to, co szanowałem i  co chciałem dać tylko swojej jedynej prawdziwej księżniczce, którą mi Pan da. Okradłem siebie i dotychczas nie mogę porządnie przebaczyć. Z ciężkim sercem i wiadomością niezwrotności odważyłem się bardzo nieśmiało iść do sakaramentu spowiedzi (Bożego miłosierdzia). Świat się mi po tym sakramencie radykalnie przemienił przed oczami – znów mógłem się radować i czuć prawdziwą miłość – tę, którą daje tylko Bóg.

Te dwa wielkie i trudne wydarzenia wyryły się w sposób trwały w moje serce, lecz też mnie pomogły stopniowymi kroczkami przywodzić do poznania rzeczywistego a jedynego związku z Bogiem – ufność Jemu, ale nie taka, że mu w trudnościach coś powierzymy i potem wierzymy, że nam Bóg pomoże i wszystko skończy się dobrze. Taka ufność Bogu nie działała i na zawsze nie będzie. Jak przykład mogę powiedzieć czeskiego poety Jana Zahradníčka, jego życie nawet przez jego głęboką ufność Bogu było trudnie od wczesnego dzieciństwa aż do śmierci. Prawdziwa ufność Bogu (Jezusowi) spoczywa w oddaniu zupełnie wszystkiego – rzeczy pięknych, radosnych i pełnych miłości, lub rzeczy trudnych, nieradosnych a złych. A nawet takie, z jakimi nie możemy niczego zrobić. Dla nas samych może być zupełna ufność Bogu, więc żądanie wyłącznie Jego woli, jest prawie niewyobrażalne i niemożliwe. Święta siostra Faustyna w swoim Dzienniczku swoją bezgraniczną ufność wyobraziła przekreśleniem całej jednej strony i słowami: „Od dziś nie istnieje we mnie wola własna.” Zauważyłem sobie, jak super byłoby, gdybyśmy wszyscy przekreślili swoją wolę a isnieła już tylko wola Boża.

Sposobem świętej siostry Faustyny przebrnąłem się przez Święty rok miłosierdzia. Z wielką ufnością Bogu patrzyłem do Pana, zwłaszcza w punkcie zwrotnym (okresie egzaminów), wtedy powtarzałem jeden przedmiot. Zakładałem, że go nie zdam, że skończę źle i wyrzucą mnie z fakultetu. Pomimo to wszystko wypadło dobrze i z radością szedłem naprzeciw wakacjom.

Z codzienną ufnością i modlitwą zwracałem się do Jezusa Miłosiernego, by chronił mnie przed każdym złem i każdą pokusą, która wiodłaby mnie do ciężkiego grzechu. Nie każda chwila wakacji była tak, jak w moich wyobrażeniach i kiedyś byłem smutny, lecz myśl o bezgranicznej ufności Panu się zakorzeniła w moim sercu na tyle mocno, że trwa nawet po końcu pięknych światowych dniach młodzieży w Krakowie i po trudnych okresach pełnych wątpliwości.

Prawie jak w nagrodę za całą tę odwagę mógłem poznać w Polsce swoją teraźniejszą miłą dziewczynę. Po wszystkich swoich doświadczeniach czułem się jak 15letni chłopczyk a razem jak mężczyzna zraniony przeszłością, którą nie chciałbym już powtarzać. Dużo wątpliwości przychodziło szczegółnie w czasie, gdy nam zostawały do spotkania dwa miesiące. Podczas całego tego czekania miałem ochotę wszystko skończyć, bowiem nas dzieli 400 kilometrów i kto wie jeśli mnie Bóg za coś znów nie kara. Natychmiast, gdy zaczął nasz związek, w moim wnętrzu się zagnieździła  jedna siłna myśl Gosi: „Zło wzmacnia się wtedy, kiedy ludzie nie dbają o Boże przykazania. Ufność Jemu jest warunkiem do ich dbania, a więc naśladowania Boga/Jezusa.” Kto powie taką myśl, sam jest praktycznie silnym człowiekiem i z Bożą pomocą opiera się złu. Później nadeszły chwile, głębszego poznawania nawet samopoznawania i znajdowania swoich nowych granic (ideał czystego serca, abstynencja od picia alkoholu, osobisty „egzorcyzm” itd.).

Takie jest moje życie teraz – zupełnie inne niż życie rok temu i (można powiedzieć) niż całe moje życie przeszłe. Moja idea Świętego roku miłosierdzia jako niejakiej kościelnej imprezy zaniknąła jak kropla łzy w oceanie – Święty rok miłosierdzia nie mógł przyjść w lepszy czas. Życzę sobie, żeby było Boże miłosierdzie rozpoznane w życiu każdego z nas, bowiem najpierw wystarcza ufać Bogu.

Dzięki Tobie, Boże, za Święty rok miłosierdzia!